موضوع پراکندگی زباله در طبیعت ایران ، در کنار جاده های برون شهری ، در پارکها و جنگلها و تالابها و رودخانه ها موضوع تازه ای نیست . درد یک ملت است . درد ملتی که از بی فرهنگی و ناآگاهی هر چه می خورند ، عادت کرده اند که پسمانده هایش را به دور و بر خود بپاشند . این یک درد است . برای ملتی که داعیه همه چیز هم دارد . داعیه فرهنگ و تمدنی غنی و باستانی و داعیه فرهنگی اسلامی اما رفتار بسیاری از مردمانش در حق طبیعت بزرگترین مدرک است بر بی فرهنگی.

این افتضاحی که من و توی ایرانی در کشور مان بوجود آورده ایم اینقدر بحرانی است که دیگر حتی همان معدود انگشت شمار گردشگران خارجی را هم که به ایران می آیند به ستوه آورده تا وقتی از ایران می روند از یکی از مهمترین چیزهایی که سخن می گویند زباله باشد . برای اطلاعات بیشتر این مطلب را بخوانید . تصویر بالا تنها یکی از تصاویر زشت و مشمئز کننده ایست که در نوروز ۸۸ در شمال ایران دیدم . همه جا زباله ، زباله و مردم ناآگاه در بین این زباله ها مثل سوسک غلت می خوردند . براستی ما با خودمان و طبیعت مان چه می کنیم ؟ اصلا برای چه به طبیعت و جنگل می رویم ؟ که نفسی تازه کنیم و با دیدن مناظر روح نواز هوایی تازه کنیم اما چنان دور و برمان را پر از زباله می کنیم که گویی جز چهارپایان از زندگی فقط خوردن اش را فهمیده ایم .

جالب است که وقتی به خیلی از این مردم کم شعور می گفتم زباله نریزید لب به انتقادات سیاسی می گشودند و چه ها که در جواب نمی گفتند !! آخر زباله ریختن در طبیعت چه ربطی به مخالف بودن به خط مشی سیاسیون کشور دارد ؟ می بینید مشکل ما این است که همه چی را به همه چی ربط میدیم ! یعنی اگر مخالفیم می گیم گور بابای مملکت! وااسفا که آنچه از دست می دهیم بستر حیات خودمان و فرزندانمان است .

مقوله حفاظت از محیط زیست که امروز بدون شک یکی از اصلی ترین دغدغه های کاندیداهای ریاست جمهوری در کشورهای آمریکایی و اروپایی به شمار می رود، متاسفانه در ایران همچنان در حاشیه باقی مانده است. سیاستمداران ایرانی هرگز توان دیدن ظرایف طبیعت را نداشته و به همین دلیل است که هر دولتی بر سر کار آمده برای رسیدن به اهداف توسعه ای خود بیشترین بهره کشی ها را از محیط زیست و منابع طبیعی به عمل آورده است.

توضیحات کامل در این زمینه را می توانید در تارنمای آقای مجابی بخوانید.

باز هم موضوع اخراج محیطبانان سمنانی و این بار واکنش مسئولان سازمان محیط زیست که می توانید این واکنش را در اینجا بخوانید. آیا براستی محیط بانان اخراج شده ، متخلف بودند؟ اینکه آیا اخراج شدگان متخلف بودند من هم نمی دانم ولی نحوه برخورد برخی از مسئولان سازمان محیط زیست خود حقیقت موضوع را فاش می کند . به هر حال این دومین نامه ایست که یکی از محیطبانان سمنانی می نویسد که متن کامل آن در ذیل می آید .

به هر حال اگر کسی دنبال حقیقت این موضوع است یک طومار از شماره تماس افراد مطلع در استان سمنان در ذیل این نامه آمده است که بنا به صلاحدید حذف کرده ام . اما می توانید با یک ایمیل خصوصی این شماره ها را دریافت کنید تا دریابید که حقیقت ماجرا چه بوده است . متن نامه بدین شرح است:

"محیطبانان این مظلومانی که مثل مرغ آنها را هم در عروسی سر میبرند و هم در عزا امروز در دست مدیران محیط زیست در حال استفاده ابزاری هستند.

همه مدیران محیط زیست شعار حمایت از حقوق محیطبان را میدهند و حتی روز ولادت حضرت امام رضا(ع) را  همه ساله بعنوان روز محیطبان جشن میگیرند و از هر استان دو سه نفر محیطبان را با یک سکه طلا تشویق میکنند. ولی همه اینها ظاهر قضیه است.

محیطبان این مردان مرد جان خود را بر کف دست گذاشته و در بیابان، کوه، جنگل، دریا و کویر با سخت ترین شرایط دست و پنجه نرم میکنند بدون اینکه هیچ گونه امنیت جانی و شغلی داشته باشند. حقوق آنها اگر شانس آورده باشند و پیمانی یا رسمی باشند ماهی 250 تا 300 هزار تومان است. در ماه 18 شبانه روز کار میکنند و 12 شبانه روز استراحت و این مغایر صریح قانون کار است که به ازای هر 24 ساعت کار 48 ساعت استراحت برای کارگران در نظر گرفته است.

اگر در درگیریهای مسلحانه کشته شوند شهید محسوب میشوند ولی اگر زنده بمانند چه؟ اگر برای دفاع از جان خود خدای ناکرده مجبور به تیراندازی شوند و کسی را مضروب کنند چه؟ زندان و قصاص در کمین آنهاست.

و مدیران محیط زیست هر جا پز میدهند، تهدید به تعطیلی یا توقیف میکنند و شعار میدهند از همین محیطبانان مایه میگذارند و بخدا هیچ کدامشان در هر یک از 30 استان کشور در یکی از این صحنه ها جرأت روبه رو شدن با طرف ماجرا را ندارد. خواه شکارچی باشد، خواه دامدار، خواه صنعت آلاینده و خواه پیمانکار راهسازی و نفت و گاز و آب و سدسازی و خطوط انتقال برق و فیبر نوری و هزار جور درگیری دیگر

و در همه این موارد این محیطبانان بودند که بارها و بارها درگیر شدند، بازداشت شدند و خیلی ها سالها به زندان رفتند و برای خیلی ها حکم قصاص صادر شد و سالها خانواده هایشان در دوریشان گریستند. و این فقط نیمی از ماجرا بود. نیم دیگر ماجرا آنانی بودند که شهید شدند و خانواده هایشان داغدار و خیلی هم زود به فراموشی سپرده شدند. تعدادشان هم کم نیست متاسفانه امسال از عدد 100 هم گذشت.

و چه شنیع است حقوق چنین انسانهای مظلومی را نپرداختن و چه عقوبت سختی در پیش دارد این بی پناهان را بیگناه از کار بیکار کردن. آنهم به بهانه های جور و واجور و با تهمتهای سخت و ناروا و متاسفانه مصداق همه اینها را میتوانید امروز در استان سمنان نظاره گر باشید.

حقوق محیطبانان قراردادی را 6 ماه یکبار پرداخت میکنند. سنوات هم نمیدهند. اضافه کار و ماموریت هم نمیدهند آخر سال هم یک اقرار نامه را به زور از آنها امضاء میگیرند که هیچ ادعایی نخواهم داشت و هر کس امضاء نکند سال بعد از قرارداد خبری نیست و خانواده اش باید باد هوا بخورند.

چند محیط بان را هم که به درستکاری و سختکوشی شهرت دارند با تهمتهایی سخت و سنگین علیرغم اینکه در دادگاه تبرئه شده بودند از کار اخراج میکنند.

و شما روزنامه نگاران که رسالت خویش را اطلاع رسانی میدانید سکوت کرده اید؟ از چه؟ آیا وظیفه خود نمیدانید که مردم و مسولین را از این همه بی عدالتی در دولتی که داعیه عدالت سر میدهد با خبر کنید؟ فکر نمیکنید عمل نکردن به رسالت خود گناهش از گناه مدیرانی که این مظالم را مرتکب میشوند بیشتر باشد؟  بپرسید اینهایی که اخراج شدند گناهشان چه بود؟ "

مطلبی که در ادامه می آید نامه یکی از محیطبانان سمنانی به تارنمای دیده بان محیط زیست ایران است که دل پردردی هم داشته است . این محیطبان از اخراج ۴ محیطبان سمنانی در اسفند ماه گذشته و از بی عدالتی که در حق محیطبانان این استان صورت می گیرد به شدت گلایه کرده و حامیان محیط زیست ایران را به تحقیق در این مورد دعوت کرده کرده است . تنها ۴ خط آخر این نامه به دلایلی حذف شده و بقیه نامه در ادامه موجود است:

"حامیان عزیز محیط زیست ایران!

برای حمایت ازحقوق محیطبانان مظلوم استان سمنان به کمک شما نیازمندیم  آیا میدانید در اسفند سال گذشته 4 نفر از محیطبانان مظلوم استان سمنان را بدون دلیل قانع کننده اخراج کردند؟ محیطبانانی که در سخت ترین شرایط گرمای 56 درجه پارک ملی کویر را تحمل میکردند تا مدیرانشان در زیر کولر و درهوای مطبوع اتاق خود بتوانند شعار حفظ محیط زیست بدهند.

تازه دردناک تر از همه اینکه آن تعداد محیطبانان قراردادی هم که بیش از 10 سال است بدون امنیت شغلی به کار طاقت فرسای محیطبانی مشغولند از شرایط بهتری برخوردار نیستند.

در پایان سال گذشته به همه محیط بانان قراردادی یک برگ کاغذ دادند و گفتند یا این را امضا کنید یا سال بعد با شما قرارداد نخواهیم بست. میدانید مضمون این نامه چه بود؟

واقعا شرم آور است. مضمون این بود که اینجانب تمامی حقوق و مزایا و سنوات خود را در طول مدت خدمت دریافت نموده ام و در صورت ختم قرارداد حق هر گونه اعتراضی را از خود سلب میکنم.

این درحالی است که حتی این محیطبانان هیچگونه حق ماموریت؛ اضافه کار و سنوات خود را تا کنون دریافت نکرده اند و با این نامه تمامی حقوق خویش را یه یکباره به اداره کل حفاظت محیط زیست استان سمنان باخته اند.و این روش بی شرمانه فقط مخصوص بنگاههای خصوصی است که میخواهند از پرداخت حقوق کارگران خود تفره بروند. ..."

بعد از یک غیبت تقریبا ۴۰ روزه امروز مجال یافتم تا تارنمای خاک خورده ام را گردگیری کنم . با یه تاخیر طولانی سال نو را به همه دوستان و بلاگرهای عزیز تبریک می گم با این امید که امسال سال خوبی برای همه ایرانیان و نیز محیط زیست ایران باشه.

از لطف همه دوستانی که در این مدت ایمیل و کامنت و اس ام اس می زدند و جویای این غیبت می شدند ممنونم و البته پوزش می خوام . راستش نمی دونم چرا کمی در نوشتن کند شدم . ضمن اینکه خب این مدت تجارب خوبی هم داشتم سفرهای متعدد در داخل و خارج کشور تجارب خوبی برای من بود و البته شاید هنوز هم در لک هستم که خدایا دیگران کجا هستند و ما کجاییم !