دیدن تصاویر زنده زنده سوختن مار و لاک پشت و پرنده های تالاب پریشان دل هر انسانی رابه درد می اورد . اما نمی دانم انها که مسبب چنین واقعه ای بوده و هستند و یا آن مدیرانی که با سکوت خود در برابر این واقعه ، خیلی بی تفاوت از کنار آن می گذرند چگونه می توان نام آنها را انسان گذاشت ؟

به کجا می رویم ما ؟ مگر نه اینکه آنچه امروز اینچنین احمقانه به آتش می کشیم و تخریب می کنیم و ویران می کنیم بخشی از تاریخ طبیعی این مرز و بوم است ؟ آیا یک جاده اینقدر ارزش دارد که به خاطرش اینچنین میراثهای طبیعی کشورمان را باید به گورستان بفرستیم ؟ آیا تجریه انزلی و ارومیه بس نیست ؟

آنچه امروز ما بر سر طبیعت کشور خود می آوریم حتی شدیدتر از ان چیزی است که در طول جنگ از سوی دشمن بر سر آب و خاک مان و طبیعت مان آمد. براستی آیا می شود اسم ما را انسان گذاشت ؟ انسانی که همه روزه شاهد این همه ویرانگری است اما دم نمی زند ؟

همه ما مقصریم . از مدیر و رییس گرفته تا خود مردمان ساکن در این محدوده . تا خود من و تو ! از تشکل های زیست محیطی گرفته تا دادستان کل کشور که این روزها به جای پیگیری موثر فقط دستور پشت دستور می ده ولی محض رضای خدا حتی یکبار هم که شده هیچ کس را متهم به تخریب میراث طبیعی نکرده است .

آنچه امروز در پریشان می سوزد وجدان ما است. لاک پشت ها سوختند اما وجدان ما همه روزه در حال سوختن است . وقتی که شاهد و ناظر این همه فجایع زیست محیطی در کشور هستیم و دم نمی زنیم  و از متولی و از دادستان نمی پرسیم که چه کرده اند؟